| |
|
|
 |
“Театр теней Офелии” сказка для детей, куда валом валят взрослые – за зарядом света и красоты.
“ГОЛОС АРМЕНИИ”
13.12.2007
|
|
«Փոքր թատրոնի մեծ հաջողությունները»
…երիտասարդ ռեժիսոր Վահան Բադալյանը գեղագիտության ազգային կենտրոնի փոքր թատրոնում արդեն երկու հրաշալի բեմադրական աշխատանք ունի՝ Գոգոլի
«Խելագարի հիշատակարանը», «Օֆելիայի ստվերների թատրոնը»։
Երկու տարի անընդմեջ Վահանի առաջին ներկայացումը «Հայֆեստ» միջազգային թատերական
փառատոնում հաջողություն վայելեց, հրավիրվեց բազմաթիվ փառատոնների։ Թատրոնի առաջին հյուրախաղը Իտալիայում էր, նոյեմբերի 30-ին «Խելագարի
հիշատակարանը» ներկայացվեց ֆլորենտական փառատոնում, հաջորդ տարի կմասնակցի նաև հեղինակավոր էդինբուրգյան, վրացական փառատոներին։
«Հայաստանի հանրապետություն»
7.12.2007
|
|
«Օֆելյայի ստվերների թատրոնը» ներկայացման մեջ մարդիկ բյուրեղացման կետեր են, որոնց շուրջ կուտակվում, տեսիլքավորվում է ինքը՝ թատրոնը:
«panorama.am»
20-27.10.2007
|
|
...Բեմի վրա նա միզանսցենների, շարժումների, շեշտերի ու խոսքի այնպիսի հաշվարկված ու ճշգրիտ կառույց է ստեղծում, որ բեմական տարածքից սկսում է թատրոնի
«բույր» գալ, ու ծնվում են հենց այն էմոցիաները, որոնք և պետք է ծնվեն: «Օֆելյայի ստվերների թատրոնը» ներկայացումը, որն արված է երեխաների մասնակցությամբ,
դինամիկ, լավ իմաստով՝ կլիպային ներկայացում է, որը շատ նուրբ փիլիսոփայական երանգ ունի: Այն ինքդ քեզ չդավաճանելու ուժ գտնելու մասին է: Այդ ներկայացումը
երեխաների լեզվով է բեմադրած, բայց բոլորին է հասցեագրված:
« 168 ժամ»
Հոկտեմբեր 26, 2007
|
|
 |
«Օֆելյայի ստվերների թատրոնը» ներկայացումը, որը բեմադրված է երեխաների մասնակցությամբ, շատ նուրբ փիլիսոփայական երանգ ունի: Այն ինքդ քեզ չդավաճանելու ուժ գտնելու մասին է:
Այդ ներկայացումը երեխաների լեզվով է բեմադրված, բայց հասցեագրված է բոլորին:
« 168 ժամ»
25.10.2007
|
|
Гости объявили лучшими армянскими спектаклями “Записки сумасшедшего” и “Театр теней Офелии” — оба работы молодого режиссера
Ваана Бадаляна в Малом театре Эстетического центра. Ваан уже получил несколько приглашений — в Италию, Англию, соседнюю Грузию. Оба
выбора говорят о том, что подлинное искусство непобедимо. Нет еще в театре ничего выше человечности, душевного изящества и высокого
профессионализма.
“НОВОЕ ВРЕМЯ”
16 October, 2007
|
|
…Попав в “Малый театр”, я первым делом посмотрел спектакли из его репертуара по сказкам Ов. Туманяна и К. Чуковского.
Я обнаружил интересную форму коллективной работы на сцене, совершенство понятия “спектакль”: чувствовалось, что здесь
актеры и режиссеры полноценно и с самоотдачей выполняют свою работу. Я также посмотрел спектакль режиссера Ваана Бадалян
а по повести Гоголя “Записки сумасшедшего”. Несмотря на то, что язык мне был непонятен, зрелище оказалось впечатляющим
благодаря ярким сценическим образам и профессиональной работе постановщика.
“Эфир”
№ 26, 28.06.07
|
|
 |
…Ваан Бадалян поставил спектакль о том, что происходит в голове маленького гоголевского человечка. Сцена Малого театра
Национального эстетического центра мало приспособлена для театрального действа со всевозможными сценическими эффектами,
но минималист Бадалян сотворил на ней максимум возможных эффектов, обыгрывая не только пространство и аскетично простой
реквизит, но даже …волосы исполнительницы.
…Молодые актеры, выпестованные молодым же Вааном Бадаляном, изобразили безумие безумного мира, которое не кончается с
техническим прогрессом, с наступлением нового века. Их пластика, ритмика, мимика, вкупе со сценическими эффектами держат
зрителя в напряжении, которое способно создавать лишь истинное театральное действо.
Все перемешалось в голове несчастного гоголевского писаря Поприщина, а Ваан Бадалян, безусловно владеющий магией театра,
выстроил из этой мешанины стройный спектакль, в котором есть и щемящая нота, и безысходность, и сарказм, и обреченность…
“НОВОЕ ВРЕМЯ”
02.11.2006
|
|
Գեղագիտական կենտրոնում Գրիգոր Մկրտչյանի և Խաչիկ Չալիկյանի արժանավոր փոխարինող Վահան Բադալյանը 26 տարեկան է, բայց արդեն տասը տարի է
հրաշագործում է այստեղ: Այս անգամ նա պատում է ստեղծել Գոգոլի «Խելագարի հիշատակարանը” օրագրության հիման վրա, սակայն, ի տարբերություն մեր և
օտար մեկնաբանների, որոնք նյութը ներկայացնում են որպես ընթերցում, գրական մենախոսություն, Բադալյանը բացում է ենթաշերտերը և Ակսենտի Պոպրիշչինից
բացի պատումը «բնակեցնում» նոր գործող անձանցով (Մավրա, շնիկ Մեջի, Տնօրեն, հոգեբուժականի անձնակազմ): Լուսագրով վերևի աջ անկյունում մատուցվող
հոկտեմբերի 3-ից սկսելով, հեղինակը մեզ տանում է մինչև տարեվերջ, երբ մեր հերոսը կորցնում է բանականությունը: Զգայուն, տպավորվող երիտասարդը` Տնօրենի
դստեր հանդեպ տածած անհույս սիրուց և գեներալ դառնալու ձգտումից հեռանում է իրական աշխարհից և ցնորքների գիրկն ընկնում: Այն ինչ կատարվում է Ակսենտիի
ներսում` դժվար է հաղորդել, պատմել, քանզի դրանք ուղեղի շողարձակումներ են, որ լոկ զգայական աշխարհինն են: Եվ ռեժիսորը ոճաբանությանը հարազատ,
սավառնում է շքեղ-շքեղական տիրույթներում…
Խելքից, մտքից դուրս են Ակսետիի (դերակատար` Ա. Խաչատրյան) հրավառ, խենթացնող ցնորքները: Ինչպես մյուս, այս պատումը ևս հավաստում են, որ Բադալյանը,
քաջագիտակ լինելով թատրոնի հին ու նոր զինանոցին, ինքն է ընտրում ու կառուցում պատումը, իբրև կանոն հղկում և մաքրում:
«Գրական թերթ»
20.10. 2006
|
|
 |
Наши армянские театры были представлены широко и достойно. Играли в основном на хорошем профессиональном уровне. И это,
конечно, прекрасная постановка Ваана Бадаляна “Записки сумасшедшего” по Гоголю с безупречной игрой молодого артиста
Арсена Хачатряна в роли Поприщина. Высший балл заслужил “Эстетический центр. Малый театр”.
“Эфир”
№ 42, 19.10.06
|
|
«Հայֆեստի» բացահայտումներից էին գեղագիտության ազգային կենտրոնի փոքր թատրոնի երկու` Գոգոլի «Խելագարի
հիշատակարանը» և «Տզզան ճանճը, վարպետ բզեզը և այլ հեքիաթներ» ներկայացումները:
«Հայաստանի հանրապետություն»
14.10.2006
|
|
“Записки сумасшедшего” по Гоголю стали не просто ярким впечатлением или даже откровением. Из скрипа дверей, шороха
дождя, мерцающего рассеянного света, музыки, рисующих портрет имперского Петербурга, рождалось то, что дало право театроведу
Маргарите Яхонтовой сказать: ”Это не умение, это дарование, посвященность в магию театра”.
“ГОЛОС АРМЕНИИ”
04.06.2006
|
|
 |
Из отечественных особого упоминания заслуживает спектакль молодого режиссера Ваана Бадаляна «Записки сумасшедшего» по
Гоголю, с блистательной игрой Арсена Хачатряна…
“Афиша”
№ 19, 2006
|
|
«Փոքր թատրոնում ճայերը ճախրում են հանուն թռիչքի երջանկության»
Գեղագիտության ազգային կենտրոնի փոքր թատրոնում պատանի դերասանները սովորում են ճախրել: Նրանք զբաղեցնում են ողջ բեմը, վեր թռչում, ցած ընկնում ու
նորից բարձրանում: Բեմի խորքում առկայծող վառ լույսի ներքո Ջոնաթան անունով ճայը ճախրում է դեպի անսահմանություն:«Մեր կյանքի նպատակն այսուհետև
կատարելություն հայտնաբերելն ու ցուցադրելն է», ասում է Ջոնաթան Լիվինգսթոն ճայի դերակատար 11-ամյա Քրիստինեն:
Ռիչարդ Բախի այլաբանական վիպակի հիման վրա գեղագիտության ազգային կենտրոնի փոքր թատրոնում բեմադրվել է ներկայացում: Բեմադրիչը 24-ամյա ռեժիսոր
Վահան Բադալյանն է:
«Ազգ»
19.11.2004
|
|
 |
National Centre of Aesthetics - Small Theatre (Armenia)
"The diary of a madman", directed by Vahan Badalyan
A puzzling stage version of Gogol's writings. 5x5 meters of space masterfully enlightened by this young, serious, amazing
theatre group.Arsen Khatchatryan in the main role shows a complete range of abilities in a performance which is dry
essential and very rhythmic. Around him, some screenings are employed to create an ever changing flux of volumes of
space into which Aksenty Poprischin (Gogol's alter ego) relates with his own ghosts. The composition is sustained by a
strong logic and the accuracy that spreads along the whole piece building up a sense of hypnosis which somehow brings
to joy.
“SuccoAcido”
|
|
…The very first show I saw offered immense promise: a couple of dozen local teenagers enacted an adaptation of Richard
Bach's hippie tract, Jonathan Livingston Seagull. These youngsters were clearly amateur, with untrained voices showing
a natural tendency to recite rather than speak their lines, but when they moved on stage in director Vahan Badalyan's
complicated, acrobatic choreography they literally and figuratively took off, and Bach's moral tale found worthy interpreters.
What Badalyan's youngsters emphasised was one of the joys of visits such as this: it is possible to sit in a theatre watching
a production in a totally foreign language and yet receive the directly communicated pleasure of seeing a job well done.
“THEATRE RECORD”
ISSUE 20 – 2004
|
|
 |
|
|
|
